Een paar jaar geleden begeleidde ik een koppel dat een aantal miskramen had meegemaakt en zich erop voorbereidde dat het ouderschap,  verworden van iets zeer vanzelfsprekends tot een onbereikbare droom, er niet meer van zou komen.  Ze waren nog betrekkelijk jong en stonden allebei midden in het leven met alle mogelijkheden waaruit ze konden kiezen. Beiden deden aan sport, aan muziek, beiden waren hoog opgeleid met bijbehorende verantwoordelijke functies.

Ze waren in een soort dubbelleven terecht gekomen. Op het werk en de sportclub wisten de meeste mensen niet wat ze hadden meegemaakt.  Werd er gevraagd hoe het ging, dan gaven mijn clienten een kort antwoord. Ze gingen er liever niet op in, sport en muziek was tenslotte om te ontspannen en dan moest het over leuke dingen gaan.

Met hun vrienden deelden ze wel dingen. Hoe verdrietig ze waren over het  herhaalde zwangerschapsverlies en hoe bang ze waren voor een nieuwe zwangerschap. Sommigen begrepen het, anderen vonden dat ze vooral positief moesten blijven.  De mensen die kwetsend reageerden streepten ze af: die werden daarna hetzelfde benaderd als de sportkennissen. Beiden vonden dat een logische manier om ermee om te gaan.

Hun familie steunde hen en praatte met hen, maar er waren teveel zwangerschappen en kleine kinderen waar veel aandacht naartoe ging. De kinderen  zelf namen ze dat niet kwalijk, er kwamen regelmatig neefjes en nichtjes logeren.

Tot ze erachter kwamen, na een paar gesprekken met mij, dat ze over hun verdriet en hun kinderwens niet veel meer deelden. Zij zat regelmatig alleen te huilen terwijl de man op de sportclub was, hij praatte met vrienden in het café terwijl zij met een vriendin aan het shoppen was. Eigenlijk vulden ze hun hele week met activiteiten, meer apart dan samen.  Het zoeken naar afleiding, een bekende strategie, was een hinderpaal geworden.

Ze spraken af de zondag voor elkaar vrij te houden.  De heilige zondag, noemden ze het, maar half gelovend dat het zou werken. Zij wilde wandelen, hij niet. Hij wilde uit eten, zij niet. Ze besloten beide te doen.  Na enkele weken was de zondag heilig geworden en de relatie een stuk beter.